اين شرح‌ها ، به ويژه با در نظر گرفتن شواهد فلسفي وشعري آنها ، از جمله اين بيت ، برمىآيد : « شكفته گلبن خور از بهر نزهت تست * تو سر به گلخن گيتى چرا فرو دارى » « 1 » . 21 - 3 . سرانجام بايد از آخرين شرح هياكل النّور ياد كرد كه رساله‌اى است به زبان فارسي از قاسم على اخگرآبادى ( م 1365 ق ) به نام نهاية الظهور في شرح هياكل النّور . اين رساله شاهدي ديگر است بر رواج آموزه‌هاى شيخ اشراق در شبه قارّهء هند « 2 » . البتة پيش از آن نيز به واسطهء حضور شاگردان مدرسه‌هاى دوانى ودشتكى در هند ، در أواخر سدهء دهم هجرى ، حكمة الاشراق سهروردى مورد توجه خاص قرار گرفته بود « 3 » . هم چنين ، از ديگر آثار اشراقي مورد توجه در اين دوران شواكل الحور دوانى بود كه حاشيه‌هاى چندى بر آن نگاشته شد ؛ از جمله حاشيه‌اى به

--> ( 1 ) . Isma , il Ankaravi on the Illuminative PhilosoPhy , ed introduction by Bilal KusPinar , Kuala LumPur , 1996 , P . 279 . ( 2 ) . از اين رساله در كتابخانهء ملّى نسخه‌اى موجود است ؛ كه آن را در دست تصحيح دارم . ( 3 ) . سيّد أطهر عباس رضوى ، « تأثير حكمت اشراق وفلسفهء مير باقر داماد وملا صدرا در شبه قارّهء هند وپاكستان » ، جاويدان خرد ، پيشين ، صص 29 - 34 . اين مؤلّف در اثر ديگر خود از حضور آثار قطب الدّين شيرازي در هند در سدهء هشتم هجرى خبر داده است : S . A . A . Radawi , A Socio - entellectual History of the Isna , Ashari Shi'is in India , Australia , 1986 , P . 180 هم چنين بايد از شرح أحمد بن هروى بر حكمة الاشراق به نام انواريّه ياد كرد كه در آن به هياكل النّور اشاره شده است . نك : أحمد بن هروى ، انواريّه ، به كوشش حسين ضيايى ، پيشين ، ص 6 .